“ਪੰਜਾਬੀ ਭਵਨ ਚੋਣਾਂ: ਡਾ. ਸਰਬਜੀਤ ਸਿੰਘ ਮੁੜ ਪ੍ਰਧਾਨ ਚੁਣੇ, ਅਮਰ ਗਰਗ ਦੀ ਭਾਗੀਦਾਰੀ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਸਾਹਿਤਕ ਮੇਲਾ”

ਪੰਜਾਬੀ ਭਵਨ ਵਿੱਚ ਹੋਈਆਂ ਚੋਣਾਂ ਦੌਰਾਨ ਪ੍ਰਧਾਨ ਦੇ ਅਹੁਦੇ ਲਈ ਪੰਜਾਬ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਦੇ ਸਾਬਕਾ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਅਤੇ ਮੁਖੀ ਰਹੇ ਡਾ. ਸਰਬਜੀਤ ਸਿੰਘ (ਨਾਰੰਗਵਾਲ) ਅਤੇ ਧੂਰੀ ਦੇ ਸਿੱਖਿਆ ਦਾਨੀ ਅਮਰ ਗਰਗ ਕਲਮਦਾਨ ਵਿਚਕਾਰ ਮੁਕਾਬਲਾ ਹੋਇਆ। ਚੋਣ ਨਤੀਜੇ ਉਮੀਦਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਰਹੇ ਅਤੇ ਡਾ. ਸਰਬਜੀਤ ਸਿੰਘ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਵੱਡੇ ਫ਼ਰਕ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਕੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਬਣ ਗਏ। ਅਮਰ ਗਰਗ ਨੂੰ 35 ਮੈਂਬਰਾਂ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਮਿਲਿਆ, ਜਦਕਿ ਬਾਕੀ ਵੋਟਾਂ ਡਾ. ਸਰਬਜੀਤ ਸਿੰਘ ਦੇ ਹੱਕ ਵਿੱਚ ਪਈਆਂ।

ਨਤੀਜੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਦੋਂ ਸਭ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੇ ਤਾਂ ਅਮਰ ਗਰਗ ਨੇ ਹੱਸਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਤਾਂ ਫਿਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜੇਤੂ ਸਮਝਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਸੀ ਕਿ ਜੇ ਉਹ ਚੋਣ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਨਾ ਆਉਂਦੇ ਤਾਂ ਕਈ ਵੱਡੇ ਲੇਖਕ ਅਤੇ ਵਿਦਵਾਨ ਇਸ ਸਮਾਗਮ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੀ ਨਾ ਹੁੰਦੇ। ਚੋਣਾਂ ਦੇ ਬਹਾਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਨਵੇਂ-ਪੁਰਾਣੇ ਸਾਹਿਤਕ ਸੱਜਣ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਮਿਲਣ-ਜੁਲਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਬਣਿਆ।

ਇਸ ਮੌਕੇ ਲਗਭਗ 800 ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਾਹਿਤਕਾਰ, ਮੈਂਬਰ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਪੰਜਾਬੀ ਭਵਨ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਵਿਦੇਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਕੁਝ ਸਾਹਿਤ ਪ੍ਰੇਮੀ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਟੋਰੰਟੋ ਦੇ ਇੰਦਰਜੀਤ ਸਿੰਘ ਬੰਲ, ਕੈਨੇਡਾ ਦੇ ਮੋਹਨ ਗਿੱਲ ਅਤੇ ਭੁਪਿੰਦਰ ਮੱਲ੍ਹੀ ਵਰਗੇ ਨਾਮ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਲੇਖਕ ਅਤੇ ਵਿਦਵਾਨ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਡਾ. ਐੱਸ.ਐੱਸ. ਜੌਹਲ, ਪ੍ਰਿੰਸੀਪਲ ਸਰਵਣ ਸਿੰਘ, ਵਰਿਆਮ ਸਿੰਘ ਸੰਧੂ, ਜਤਿੰਦਰ ਪੰਨੂ, ਨਿਰਮਲ ਅਰਪਨ, ਡਾ. ਸੁਰਿੰਦਰ ਗਿੱਲ, ਡਾ. ਗੁਰਦੇਵ ਸਿੰਘ ਸਿੱਧੂ, ਕਿਰਪਾਲ ਕਜ਼ਾਕ, ਬਲਦੇਵ ਸਿੰਘ ਸੜਕਨਾਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਹਸਤੀਆਂ ਮੌਜੂਦ ਰਹੀਆਂ। ਕਈ ਸਾਬਕਾ ਪ੍ਰਧਾਨ ਵੀ ਸਮਾਗਮ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਏ।

ਇਹ ਚੋਣ ਇੱਕ ਹੋਰ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਵੀ ਖ਼ਾਸ ਰਹੀ ਕਿ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕਵੀ ਡਾ. ਸੁਰਜੀਤ ਪਾਤਰ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਇਹ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਹੋਈ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ ਨਾਮਧਾਰੀ ਦਰਬਾਰ ਵੱਲੋਂ ਲੰਗਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵੀ ਕਰਵਾਈ ਗਈ ਜਿਸ ਦਾ ਸਭ ਨੇ ਆਨੰਦ ਲਿਆ।

ਚੋਣਾਂ ਦੌਰਾਨ ਹੋਰ ਅਹੁਦੇਦਾਰ ਵੀ ਚੁਣੇ ਗਏ। ਡਾ. ਪਾਲ ਕੌਰ (ਅੰਬਾਲਾ) ਨੂੰ ਸੀਨੀਅਰ ਮੀਤ ਪ੍ਰਧਾਨ, ਡਾ. ਗੁਲਜ਼ਾਰ ਸਿੰਘ ਪੰਧੇਰ (ਲੁਧਿਆਣਾ) ਨੂੰ ਜਨਰਲ ਸਕੱਤਰ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ। ਮੀਤ ਪ੍ਰਧਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜਸਪਾਲ ਮਾਨਖੇੜਾ, ਸਹਿਜਪ੍ਰੀਤ ਸਿੰਘ ਮਾਂਗਟ, ਡਾ. ਗੁਰਚਰਨ ਕੌਰ ਕੋਚਰ, ਡਾ. ਅਰਵਿੰਦਰ ਕੌਰ ਕਾਕੜਾ ਅਤੇ ਸੁਰਿੰਦਰ ਕੌਰ ਨੀਰ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਪ੍ਰਬੰਧਕੀ ਬੋਰਡ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕਈ ਸਾਹਿਤਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ।

ਸਮਾਗਮ ਦੌਰਾਨ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਰਿਹਾ—ਕਿਸੇ ਨੇ ਲੱਡੂ ਵੰਡੇ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਗੁਲਾਬ ਜਾਮਨ ਅਤੇ ਕੁਝ ਸੱਜਣਾਂ ਨੇ ਕੇਕ ਕੱਟ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਸਾਂਝੀ ਕੀਤੀ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਸ ਸਾਰੇ ਮਾਹੌਲ ਵਿੱਚ ਸਾਹਿਤਕਾਰਾਂ ਨੇ ਇਕ ਸਾਂਝਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਵੀ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਵਿਸ਼ਵ ਅਮਨ ਅਤੇ ਸਮਾਜਿਕ ਸਾਂਝ ਲਈ ਕਲਮਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫ਼ਿਰਕਾਪ੍ਰਸਤੀ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਸਾਹਿਤਕ ਅਤੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਣਾਉਣਾ ਸਮੇਂ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ।